Widoczna bez trudu reakcja ryb na woń i smak nie uszła uwagi człowieka. Już w czasach historycznych rybacy doskonalili swoje przynęty stosując różne dodatki smakowo-zapachowe; zachowały się nawet ich szczegółowe opisy. Prawdziwy przełom nastąpił trzy dekady temu, kiedy rozpoczęto masową produkcję przynęt spinningowych z miękkiego plastiku - imitujących rybki i inne organizmy wodne. Okazało się, że łowność tych przynęt zwiększa się, jeśli zostaną potraktowane odpowiednim smakiem i zapachem. Ten prosty zabieg spowodował wydłużenie czasu potrzebnego na tzw. zacięcie, oraz zwiększył zainteresowanie ryb przynętą przez oddziaływanie odległościowe na ich organy smaku i zapachu. Stwierdzono przy tym, że receptory smakowe rozsiane są nie tylko w jamie gębowej, ale także na skrzelach, wąsach i innych częściach ciała. Dzięki tym zmysłom, rozwiniętym w różnym stopniu u różnych gatunków, ryby mogą namierzyć pokarm z dużej odległości bez kontaktu wzrokowego i uzyskują informację o jego smakowości. informacje te przekazywane są za pomocą rozpuszczalnych w wodzie specyficznych składników pokarmu bądź przynęt. Pozytywny wpływ środków smakowo-zapachowych stwierdzono również w technikach spinningowych wykorzystujących twarde przynęty, na przykład błystki, woblery. Przynęty przeciągane w wodzie wytwarzają wibracje przenoszone akustycznie i odbierane przez linię boczną, a element smakowo-zapachowy tworzy ścieżkę zapachową, która dodatkowo wabi i podnieca drapieżniki.